Szukaj
Kalendarz
    Wrzesień 2017
    P W Ś C P S N
    « Lis    
     123
    45678910
    11121314151617
    18192021222324
    252627282930  
Operacje plastyczne
    Każdy chce wyglądać pięknie i pociągająco i tyczy się to już nie tylko pań, ale również panów, którzy coraz częściej decydują się na różne kuracje zdrowotne i estetyczne, żeby tylko lepiej wyglądać. To jedna z przyczyn, dla której w Polsce tak szybko i tak prężnie rozwija się medycyna estetyczna i dla której Polacy tak chętnie poddają się różnym zabiegom upiększającym. Niektóre z nich z medycznego punktu widzenia mogą być nawet bardzo niebezpieczne, zwłaszcza gdy wiążą się z zabiegiem operacyjnym, czyli inwazyjnym modyfikowaniem czyjegoś wyglądu. Są oczywiście takie techniki medycyny estetycznej, które nie wymagają zaangażowania operacyjnego czy farmaceutycznego. Chodzi tu głównie o stosowanie różnych kremów i maści na bazie przeróżnych ziół albo biopierwiastków, które wpływają pozytywnie na organizm i jednocześnie nie powodują u niego wyniszczeń od środka. Takie kuracje estetyczne nazywane są w medycynie działaniami nieinwazyjnymi i bardzo często są nawet polecane przez lekarzy dermatologów. Ponieważ jednak cała medycyna – nie tylko estetyczna i nie tylko związana z branżą kosmetyczną – wciąż się rozwija i ewoluuje, bardzo prawdopodobne, że w ciągu kolejnych kilkunastu lat lekarze opracują jeszcze inne metody skutecznego zmieniania i upiększania wyglądu.

    Chodzi przede wszystkim o wyeliminowanie z medycyny estetycznej różnego rodzaj operacji i zabiegów operacyjnych, które mogą mieć negatywny wpływ na organizm i choć z pozoru dają pozytywne efekty (polepszenie wyglądu), to na dłuższą metę okazują się bardzo groźne. Tak jest na przykład w przypadku niegroźnego wedle opinii publicznej botoksu, zwanego medycznie jadem kiełbasianym. Jego działanie na skórę, wygładzanie zmarszczek i odmładzanie jej jest widoczne praktycznie od razu, zwłaszcza gdy zabieg ten wykona profesjonalny lekarz. Jednak jeśli są one stale ponawiane i regularnie powtarzane, organizm zaczyna bardzo negatywnie reagować na ten związek chemiczny, co często prowadzi do wyjątkowo niebezpiecznych powikłań zdrowotnych.

leczenie

Choroba to nie wyrok śmierci!

Ludzki organizm nigdy nie był dostosowany do stanu zwanego w medycynie chorobą, czyli związanego z nawet najmniejszym zaburzeniem funkcjonowania organizmu lub jednego z jego układów. Tym samym poprzez chorowanie – czy to będzie zwyczajne przeziębienie lub grypa czy też rak lub równie poważna choroba – bardzo silnie osłabiamy nasz organizm i sprawiamy, że zaczyna on nieodpowiednio funkcjonować. Ważne jest wtedy, aby jak najszybciej wyjść ze stanu choroby i z powrotem wejść w stan zdrowia, co jednak nie zawsze jest możliwe do zrealizowania w krótkim czasie, a niekiedy okazuje się nawet zupełnie niemożliwe (jak w przypadku śmiertelnych chorób). Pomocą w powrocie do zdrowia są oczywiście różnego rodzaju leki, farmaceutyki oraz kuracje zalecone przez wykwalifikowanego lekarza.
W żadnym wypadku zapadając na jakąkolwiek chorobę nie można się jej od razu poddawać i sądzić, że jest ona automatycznym wyrokiem śmierci. I to nawet wtedy, gdy mamy do czynienia z poważnymi chorobami typu AIDS, nowotwory czy stwardnienie rozsiane, na które nie ma jeszcze leków ani tym bardziej skutecznych szczepionek. Choroba nie powinna dyktować w naszym życiu warunków, a my nie możemy się jej całkowicie podporządkowywać: nie trzeba automatycznie zmieniać trybu życia, diety, zachowań czy praktykowanych rzeczy. Jeśli przed zachorowaniem biegaliśmy na przykład codziennie kilka kilometrów, to o ile lekarz nam tego kategorycznie nie zabronił, nic nie stoi na przeszkodzie, aby dalej praktykować taką formę aktywności fizycznej. Będzie ona nawet całkiem wskazana, ponieważ dzięki temu można hartować swój organizm i tym samym znacznie podnosić jego odporność. Trzeba też koniecznie pamiętać, że o wiele skuteczniejsze od zwalczania choroby jest jej zapobieganie w postaci różnych działań profilaktycznych. Zaliczać się mogą do nich przede wszystkim zażywane odpowiednie witaminy i suplementy farmaceutyczne, ale również praktykowanie zdrowego i aktywnego trybu życia oraz zoptymalizowanego odżywiania (czyli eliminacja niezdrowych, szkodliwych składników pokarmowych, mających negatywny wpływ na organizm).

Jak uniknąć zachorowania na grypę?

Są choroby, których boimy się ze względu na poważne komplikacje zdrowotne, jakie ze sobą niosą i są takie, których boimy się ze względu na poważne utrudnienie naszego codziennego funkcjonowania. Do tej pierwszej grupy można zaliczyć wszystkie dolegliwości na tle kardiologicznym, neurologicznym, chirurgicznym, internistycznym i każdym innym, wymagającym szybkiej lekarskiej interwencji. Druga grupa to choroby mniej niebezpieczne, ale za to bardzo wykańczające i wyjątkowo dolegliwe, jak zaparcia, biegunki, przeziębienia czy grypy. Nie oznacza to jednak, że takie choroby można zwyczajnie zignorować i nic z nimi nie robić, zwłaszcza gdy utrzymują się przez kilka dni i nie chcą ustąpić. Jednak interwencja medyczna w ich przypadku wygląda zupełnie inaczej niż na przykład przy chorobach nowotworowych czy różnego rodzaju zapaleniach.
Żeby więc nie utrudniać życia ani sobie, ani swojemu otoczeniu, ani lekarzom warto już zawczasu zadbać o profilaktyczne podejście do swojego zdrowia szczególnie w kontekście chronienia się przed grypą. Wbrew pozorom to choroba bardzo specyficzna i dzięki swojej strukturze ulega praktycznie co roku poważnym zmianom. Dlatego trudno z nią walczyć za pomocą szczepionek, które co jakiś czas się zwyczajnie dezaktualizują i należy je stale modyfikować. Z tego powodu szczepienia przeciw grypie należy regularnie powtarzać, a dodatkowo samemu zatroszczyć się o ochronę własnego organizmu, na przykład poprzez zwiększenie przyjmowanej dawki witamin. W okresie zimy, gdy mamy słabszy dostęp do świeżych owoców i warzyw witaminy w nich można zastąpić tabletkami, nie należy jednak całkowicie z nich zrezygnować. Warto również unikać przebywania w pomieszczeniach, w których znajdują się chore osoby – nawet jeśli mają tylko niewielki kaszel albo katar – bo może to być przyczyną złapania przez nas jakiejś poważniejszej infekcji. Trzeba się również ciepło i odpowiednie do pogody ubierać, aby nie przegrzać lub nie wyziębić organizmu oraz regularnie zażywać jakiejś aktywności fizycznej, która bardzo silnie wzmacnia naszą odporność.

Choroby cywilizacyjne XXI wieku

Minęły czasy, gdy jednym z największych zagrożeń medycznych była czarna ospa, czerwonka czy hiszpanka, gdy szkorbut był typowy nawet dla małych dzieci, a leczenie gangreny polegało na owijaniu rany kolejnymi brudnymi szmatami, zamiast ją oczyścić lub zupełnie amputować chorą kończynę. Dzisiaj postęp medycyny zaszedł tak daleko, że lekarze są w stanie operować mózgi, serca i nerwy bez konieczności przeprowadzania wysoce inwazyjnego procesu operacyjnego. Coraz więcej zabiegów wykonuje się laparoskopem lub z użyciem najnowocześniejszych robotów i maszyn, co znacznie zwiększa bezpieczeństwo operacji i pozwala pacjentowi szybciej wrócić po niej do zdrowia.
Jednak mimo tak gwałtownego rozwoju medycyny ludzkość musi zmagać się z innymi chorobami cywilizacyjnymi. Ospa została co prawda całkowicie wyleczona i zlikwidowana, ale zamiast niej mamy teraz do czynienia z czymś o wiele gorszym: z AIDS czy chorobami nowotworowymi, które dla większości osób oznaczają automatyczny wyrok śmierci. Są też takie choroby cywilizacyjne – nazwane tak z racji swojego nieograniczonego teren występowania, który obejmuje cały świat, a same choroby dotykają każdego, bez względu na jego wiek, płeć a nawet kondycje zdrowotną i fizyczną – które nie wiążą się bezpośrednio z ryzykiem śmierci, są jednak nadal bardzo niebezpieczne i oczywiście szkodliwe. Jedną z podstawowych takich chorób jest cukrzyca, na którą choruje już tak duża część społeczeństwa, że przez wielu naukowców jest ona uważana za chorobę o nietypowej strukturze epidemiologicznej. Chociaż cukrzycą nie można się zarazić przez dotyk, krew czy płyny ustrojowe i nie jest ona standardową chorobą genetyczną, to naukowcy i badacze coraz częściej dostrzegają pewne niejasne zależności między osobami choroby a tymi, które dopiero co zachorowały. Zależności te nazywane są grupami podwyższonego ryzyka zachorowalności. Przykładowo jeśli w naszej rodzinie na cukrzycę choruje ojciec, wuj i stryj – ryzyko, że my sami również zachorujemy, znacznie wzrasta.

Najpopularniejsze choroby

Chociaż trudno mówić o popularności w kontekście chorób i dolegliwości – bo w końcu co miałoby na ów popularność pracować? – to nie można nie stworzyć rankingu chorób najczęściej dotykających współczesne społeczeństwa. Do nich zależą zaś przede wszystkim choroby i dolegliwości zwane cywilizacyjnymi, czyli dotykające ludzi na całym świecie, choć nie występujące w formie epidemii oraz pandemii. Chodzi tutaj więc o takie choroby jak nowotwory, cukrzyce, zapalenia wątroby i trzustki, ale również AIDS – najbardziej śmiertelna i najbardziej niebezpieczna ze wszystkich współczesnych chorób.
Większości z nich można jednak bardzo łatwo uniknąć, jeśli tylko nie posiada się czynnika genetycznego zwiększającego ryzyko zachorowań. To niestety bardzo częsta przyczyna chorowania między innymi na cukrzycę typu drugiego, a więc wymagającej regularnego wstrzykiwania sobie insuliny. Jedynie w nielicznych przypadkach można są skutecznie zastąpić tabletkami, co ma zastosowanie głównie w przypadku dzieci, u których bardzo szybko odkrytą tą cywilizacyjną chorobę. Czynnik genetyczny nie występuje jednak w przypadku innych chorób o charakterze cywilizacyjnym – zachorowań na raka, AIDS czy dolegliwości związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem trzustki (głównie za przyczyną nadużywanie alkoholu). Dodatkowo wymienić trzeba choroby okresowe, związane na przykład z aktualnie panującą porą roku, jak angina czy grypa typowe dla czasu zimy oraz katary i kaszle spotykane na wiosnę (jako reakcja alergiczna). Choroby mogą występować również w kontekście danego regionu (być typowe wyłącznie dla ciepłych, równikowych klimatów, ale kompletnie nieznane w klimacie umiarkowanym). Takie choroby terytorialne są wbrew pozorom niezwykle groźne, ponieważ organizm nie jest przystosowany do tolerowania zupełnie nieznanych sobie wirusów i bakterii. Stąd między innymi tak liczne zachorowania Europejczyków powracających z tropików czy z wycieczek do krajów afrykańskich i odwrotnie – Afrykanów i mieszkańców Ameryki Południowej, którzy spędzali np. wakacje w Europie.

Jak leczy się nowotwory?

Leczenie raka może odbywać się za pomocą trzech dróg: chemioterapia, operacja czyli wycięcie guza przy wycięciu tkanek sąsiadujących z guzem, co łączy się z czasowym okaleczeniem pacjenta. Jest też radioterapia, która jest metodą radykalną. Leczy się pacjenta naświetlaniem go promieniami radu, Roentgena, gamma, a także kobaltu i innych. Są to szkodliwe promienie, na które na przykład zmarła Maria Curie – Skłodowska. Jednakże taka forma terapii często ratuje życie pacjenta. Wybiera się dawkę promieniowania oraz pole, na jakie działa się promieniami x. Radioterapia niszczy całkowicie guz w człowieku, ale jednocześnie niszczy niestety organizm człowieka, przyczynia się do skrócenia życia, ale na pewno nie tak bardzo jak zachowania raka bez leczenia, dlatego pacjenci często zgadzają się na leczenie za pomocą promieniowania. Radioterapia ma zdolność niszczenia guza w jego sąsiedztwie, dlatego też nadaje się do leczenia guzów złośliwych, które dają przerzuty do sąsiednich tkanek w organizmie. Chemioterapia, która ma zabić raka powoduje bardzo często szereg powikłań, do których zaliczają się w dużej mierze kolejne nowotwory na nowo odradzające się po chemioterapii. Jest to między innymi rak szyjki macicy oraz białaczka, czy mięsak Kaposiego. Są to trzy występujące najczęściej po chemioterapii nowe nowotwory.

Dzieje się tak dlatego, że cytostatyki poddawane podczas chemioterapii działają głownie na szpik kostny, który produkuje białe krwinki. Brak białych krwinek może być powodem pojawiającej się białaczki oraz różnych infekcji dróg rodnych u kobiety, jak wiemy wszelkie infekcje kobiecych narządów rodnych mogą powodować później nowotwory. Inne powikłania, równie groźne, to trwałe i utrzymujące się do końca życia uszkodzenie nerek, zwłóknienie płuc, czy też uszkodzenie serca. Leczenie takich przypadłości jest już bardzo ograniczone i zachowuje się do końca życia, jednak nie ma innego sposobu niekiedy na wyleczenie raka niż stosowanie leków, które doprowadzają do takich powikłań.